W swej wizualnej adaptacji znanej historii o Drakuli Yngvild Aspeli świadomie dokonuje swobodnej interpretacji powieści Brama Stokera, skupiając się przede wszystkim na postaciach kobiecych. Spektakl koncentruje się na doświadczeniu Lucy: na jej walce z wewnętrznym demonem, którego wcieleniem jest właśnie Drakula. Jego postać symbolizuje dominację i zależność, a wręcz uzależnienie od niszczycielskiej siły. Jest metaforą kontroli – zarówno narzuconej, jak i pożądanej, uwodzicielskiej i zwodniczej. Widzowie wyruszają w intymną, psychologiczną podróż przez fantasmagoryczny świat, który zbudowała dla siebie Lucy – w którym zanurzyła się całkowicie i z którym wciąż walczy.

Treści trudniejsze:
W spektaklu pojawiają się sceny przemocy oraz takie, które mogą być kojarzone z opętaniem.

In her visual adaptation of the famous myth of Dracula, Yngvild Aspeli chooses to freely draw inspiration from the story of Bram Stoker to focus more particularly on women. The show revolves around the experience of Lucy and her fight against her inner demon, embodied by Dracula. His character represents domination, dependence, and addiction to a destructive force, as a metaphor for control, both forced and desired, seductive and deceptive. The audience embarks on an intimate and psychic journey across a phantasmagorical universe that Lucy has built for herself, in which she has plunged, and against which she fights.

Content note:
The performance contains scenes that present violence and behaviours which may be associated with being possessed.