Sen Herberta to parada ogromnych, podświetlonych postaci na szczudłach. Długie, jasne sylwetki kroczą w cieniu, wydają się na coś czekać. Ich językiem jest milczenie i powolne gesty. Wyłaniają się zza drzew, zza rogu, podchodzą, odchodzą, zapraszają, by za nimi podążać. Stopniowo przemieniają się w figury wysokie na cztery metry, jednocześnie bezkształtne i majestatyczne, niezdarne i lekkie, jakby z innej planety. Postaci prowadzą widzów wokół błyszczącej gwiazdy. W rytm porywającej melodii odprawiają magiczny rytuał, który pozwoli gwieździe wznieść się wysoko w niebo. To jak puszczenie oka do księżyca. Jak we śnie!

Herbert’s Dream is a parade of giant, illuminated figures on stilts. The long white silhouettes move forward in the shadows, seemingly waiting for something, provided only with the language of silences and slow gestures. Appearing at the bend of a tree, at the corner of a street, they approach, move away, and finally invite the audience to follow them. Little by little, the characters metamorphose into voluminous figures, four metres high. Deformed and majestic at the same time, clumsy and aerial, as if coming from another planet. Then the figures lead the audience around a luminous star. To the accompaniment of a bewitching melody, the characters carry out a magic ritual which will allow the star to rise in the sky... Like a wink to the moon. Like in a dream!